20 mei 2012:

Eerste gay parade Oekraïne afgelast na geweld extremisten

De Nederlandse Krijgsmacht loopt voorop in de homo-emancipatie, maar dit is niet zonder slag of stoot ontstaan. Er zijn een aantal mensen die er als eerste openlijk voor uitgekomen zijn dat ze homoseksueel zijn. Misschien wel op een soort gelijke manier zoals de mannen die dit jaar in de Oekraïne de eerste Gay Parade probeerde te organiseren. Hun doel was om de dialoog over homo-emancipatie in de Oekraïne op gang te brengen. Dit is wel gelukt. Het is alleen jammer dat hiervoor twee organisatoren van de Gay Parade in elkaar geslagen moesten worden…..maar hoe ging dit in de begin periode van de homo-emancipatie in de Nederlandse Krijgsmacht?




Nederland staat bekend als een tolerant land in uiteenlopende zaken. Eèn van die zaken is dat er al jaren ruimte is in het leger om er eerlijk voor uit te komen dat je homo of lesbienne bent. Één van de eerste militairen die openlijk ervoor uitkwam dat hij homoseksueel was, was Eduard van Groenestein. Dit was al in 1957! Mede door hem moest Nederlands toen wel beginnen met het accepteren dat er nu eenmaal homoseksuelen zijn die hun werk bij Defensie uit willen voeren. Dit klinkt wel leuk, maar in deze periode was deze levenswijze nog absoluut niet geaccepteerd. Dit leverde hem een hoop lastige situaties op. Jarenlang hebben homoseksuelen individueel moeten vechten voor acceptatie en hadden ze daardoor wel eens het gevoel alleen op de wereld te zijn. Mede hierdoor kwam er behoefte onder de homoseksuele militair om met gelijk gestemden te kunnen overleggen en advies te krijgen van mensen die verstand van zaken hadden.

Maar makkelijk bleek dit niet te gaan. Waar er in 1980 al een werkgroep onder de naam “homoseksualiteit” werd opgericht, lukte het deze werkgroep niet om een plaats te krijgen aan de spreektafel met het Ministerie van Defensie. Wanneer er in 1987 echter door een aantal officieren de Stichting Homoseksualiteit en Krijgsmacht (SHK) werd opgericht werd hier door de pers veel aandacht aan besteed. Zowel door binnenlandse als buitenlandse pers. Dit was de eerste organisatie in welk land dan ook ter wereld die dit onderwerp bespreekbaar wilde maken. Een organisatie die het waarschijnlijk ook zou gaan lukken. Hun missie was en is nog steeds om gelijke rechten voor de homo, lesbienne, biseksuele en transgender binnen de Nederlandse krijgsmacht te creëren, maar ook voor deze mensen die in het buitenland hun werk doen.

Sinds 1957 hebben er al veel positieve veranderingen binnen de krijgsmacht plaatsgevonden. Dit komt mede omdat het Ministerie van Defensie er veel aan doet om de homoseksuele militair de ruimte te geven zichzelf te kunnen zijn. Dit doen ze door het onderwerp bespreekbaar te maken op de werkvloer. Dit kan zijn door gespreksgroepen, workshops, trainingen en nog veel meer. Dit kost veel tijd en geld, maar blijkt wel de vruchten af te werpen. Uit een onderzoek in 2006 bleek dat het helemaal niet slecht gaat met de acceptatie binnen de Nederlandse Krijgsmacht. In het, door het Ministerie van Defensie aangevraagde, onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) uit 2006 werden een aantal vragen voorgelegd aan de Nederlandse militair. Het bleek dat het merendeel van de geïnterviewde militairen vind dat de homoseksueel gewoon zijn leven moet kunnen leven zoals hij dit wil. Ondanks dat er af en toe nog wel bepaalde grapjes gemaakt worden, vinden ze het klimaat op de werkvloer wel homovriendelijk.  Daarnaast bleek dat openheid wel wordt gewaardeerd, maar dat hij wel geacht word om “normaal” te doen. We blijven natuurlijk Nederlanders. Uiteindelijk is dus driekwart van de Nederlandse homoseksuele manlijke militair open over zijn voorkeur. Helaas is dit onderzoek alleen over de mannen gegaan. De lesbiennes werden in dit onderzoek niet ondervraagd. Klik voor de resultaten van dit onderzoek hier. 

Waar we in Nederland dus al erg ver zijn met de acceptatie van de homoseksuele militairen, is dit in vele landen nogal anders. In vele landen is het strafbaar om openlijk uit de kast te komen. Dit kan tot ontslag en zelfs tot zware straffen leiden. Dit is bijvoorbeeld het geval in het Armeens leger. Wanneer je hier openlijk voor je homoseksualiteit uit wilt komen kan je worden verwezen naar een psychiatrische instelling. Je familie en werkgever worden ingelicht en je wordt je leven lang “geholpen” om van deze ziekte af te komen.

Een ander voorbeeld is het Turks leger. Hier wordt homoseksualiteit gezien als een geestelijke stoornis, waardoor je ongeschikt bent voor de dienstplicht. Maar om te voorkomen dat dit reden wordt voor jongens om onder de dienstplicht uit te komen, moet je de homoseksualiteit wel aantonen met foto’s en filmpjes. Wanneer je ervoor kiest dit te doen loop je wel een groot risico om opgenomen te worden in een psychiatrische inrichting waar je verschillende tests moet ondergaan. Dit kan zelfs zo ver gaan dat er anaal onderzoek plaats vind! Heel erg vernederend en discriminerend dus. De Turkse regering ontkend trouwens dat dit soort praktijken ook echt gebeuren en ontkennen al helemaal dat zij opdracht hebben gegeven om homoseksuelen op deze manier te behandelen.

Het is natuurlijk onzin dat homoseksualiteit een ziekte is. Dit blijkt uit het feit dat de wereldorganisatie al in 1990 homoseksualiteit uit de lijst van ziektes heeft geschrapt. Deze lijst wordt alleen nog niet in elk moslim land serieus genomen, omdat dit in strijd is met wat er in de Koran geschreven staat. Het gevolg van het feit dat de familie wordt geïnformeerd kan zijn dat de veiligheid van de zoon of broer die homoseksueel is niet meer te waarborgen is. Hij zou dan de familie te schande hebben gemaakt en dat kan voor serieuze bedreigingen zorgen. Of uiteindelijk zelfs tot de dood. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de Turkse Ahmed Yildiz. Ahmed kwam onder de Turkse dienstplicht uit omdat hij homoseksueel was. Zijn familie kwam hier al snel achter, waardoor het niet lang duurde tot er doodsbedreigingen afgegeven werden aan het adres van Ahmed. Hij heeft hier zelfs aangifte van gedaan. Toch kon de politie niet voorkomen dat hij in 2008 werd doodgeschoten. Getuigen zeggen zijn vader bij deze schietpartij gezien te hebben en de vader is sindsdien ook voortvluchtig. De vrienden van Ahmed hebben over zijn verhaal een film gemaakt die in januari 2012 in première is gegaan. In deze film met de titel “Zenne” willen deze makers de wereld vertellen over de gebeurtenissen in het Turkse leger. Daarnaast willen ze dat de Turkse regering de gang van zaken bij de Turkse krijgsmacht onderzoekt en aanpakt. Voor meer informatie over deze Turkse en dus baanbrekende film klik hier!





Obama tekend wetsvoorstelIn Amerika is sinds het tijdperk President Bill Clinton het beleid “Don’t ask – Don’t tell actief geweest. Dit was een verbetering van de voorgaande situatie, waarbij je gewoonweg geen homo in de Amerikaanse krijgsmacht mocht zijn. In deze “nieuwe” situatie mocht je het wel zijn, maar er niet voor uitkomen en een ander mocht je er niet naar vragen. Er zijn hierdoor toch wel 14.500 militairen ontslagen. Er is jarenlang een discussie geweest of dit misschien al wel achterhaald en ouderwets was. In deze discussie kwam er zelfs nog de vergelijking met de val van Srebrenica. Een Amerikaanse Generaal buiten dienst beweerde dat dit de schuld was van het grote aantal homoseksuele Nederlandse militairen in het gebied. Deze uitspraak is absoluut niet op feiten gebaseerd en stuitte op een grote Nationale en Internationale kritiek. Aan de andere kant heeft deze uitspraak, door alle discussies, het misschien mede mogelijk gemaakt dat vanaf  21 september 2011 ook in het Amerikaans leger het mogelijk werd om openlijk voor je geaardheid uit te komen. De volgende stap in de acceptatie van homoseksualiteit binnen de Amerikaanse krijgsmacht.

Canal ParadeIn de toekomst zal de homoseksuele militair waarschijnlijk door steeds meer mensen geaccepteerd worden. Waar we in Nederland zelfs op tv laten zien dat de Nederlandse homoseksuele militair bestaat door op een militaire boot mee te varen in de Gay parade 2012, is dit in het buitenland ondenkbaar! In Nederland is het vooral de spreekwoordelijke puntjes op de i zetten en in ander landen zetten ze voorzichtig de eerste kleine stapjes in deze voor hun onbekende wereld. Door dit onderwerp met elkaar bespreekbaar te maken en elkaar in deze discussie te respecteren zal dit onderwerp over enkele tientallen jaren misschien wel helemaal geen issue meer zijn. Misschien zelfs niet meer in Turkije en in de Oekraïne. Dit is een goed streven en het volgende klinkt misschien cliché, maar dit is een issue die kan verdwijnen wanneer we allemaal ons steentje aan deze discussie bijdragen en elkaar te accepteren zoals we zijn!

goin up