Wie coacht jou?

Iedereen heeft het wel gehoord: er is een tekort aan docenten en daar komt nu nog iets bij. De leraren die starten in het onderwijs ervaren een hoge mate van werkdruk en krijgen te weinig begeleiding. De oorzaak van dit tekort aan begeleiding? De collega’s die de begeleiding zouden moeten uitvoeren hebben simpelweg geen tijd. Ervaar jij als startende docent hetzelfde of heb jij behoefte aan extra coaching als startende docent. Coaching die aansluit op jou als persoon? Lees dan mijn verhaal en voel je geïnspireerd!




Als ik in het nieuws lees dat leraren die al klaar zijn met hun opleiding na een korte tijd in het onderwijs hun werk neerleggen dan ben ik daar erg teleurgesteld over. Niet over hen als persoon, maar wel over het feit dat zij niet de drive hebben kunnen vinden die ik in het onderwijs heb gevonden. De oorzaak van het missen van deze drive zoek ik zelden maar bij de leraar zelf. Eerder ben ik geneigd naar de organisatie te kijken waar ze werkzaam zijn. Het onderwijsinstituut. Om dit toe te lichten wil ik graag mijn persoonlijk verhaal vertellen. Hoe ben ik op het onderwijs verliefd geworden!

Zelf ben ik ooit begonnen met werken als beroepsmilitair. Na vele oefeningen en uitzendingen heb ik besloten een leidinggevende rang te gaan bekleden als onderofficier. Een onderofficier bij de Koninklijke Landmacht is Leider, Vakman en Instructeur. Na wederom een uitzending ben ik gaan werken als instructrice binnen Defensie. Eerst de opleiding volgen op de kazerne en vervolgens ook lesgeven. Het voordeel en groot verschil tussen het onderwijs en lesgeven binnen Defensie is de begeleiding. Bij Defensie nemen ze standaard de tijd om beginnende instructeurs te coachen. Deze rol van coaching wordt door de meer ervaren instructeur op zich genomen. Ook het voeren van begeleidingsgesprekken wordt getraind en beoefend. Hierin is de Koninklijke Landmacht erg vooruitstrevend. De onderofficieren staan in binnen- en buitenland bekend om hun hoog niveau van didactische en pedagogische vaardigheden. Werken bij defensie is allang niet meer roepen en uitvoeren, dit is al jaren achterhaald. Mede door deze individuele begeleiding en het werken in een veilige lesomgeving heb ik de ervaring en zelfvertrouwen gegeven om vervolgens als militaire instructeur enkele jaren op een ROC les te gaan geven.

En het begin was zoals elk beginnende docent begint. Je komt daar na de zomervakantie binnen, iedereen is erg druk om zijn lessen voor te bereiden en daarbij nog meerder neventaken uit te voeren. Jij komt daar binnen en bent van harte welkom en als je iets vraagt krijg je ook zeker antwoord en hulp, maar echt uitgebreid de tijd om je persoonlijk te begeleiden mist vaak. Zelf heb ik dit als erg uitdagend ervaren. Ik was gewend op de kazerne les te geven aan kleinere groepen jonge militairen en nu had ik enkele dagen de tijd om mij een nieuwe omgeving eigen te maken, lessen voor te bereiden voor een nieuwe opleiding en dat voor klassen met daarin 20 tot 25 leerlingen. Ook voor een militair is dat erg spannend en voelt dat als het springen in het diepe. Toch hou ik van dit soort uitdagingen en ben ik er vol passie en energie tegenaan gegaan. Ik ben blijven zoeken, vragen, oefenen zoveel ik kon. Helaas had ik maar enkele dagen de tijd en moest er nog veel meer geregeld worden voordat de leerlingen na enkele dagen op de gang zouden staan.

Wat mij er doorheen geholpen heeft is de ervaring, stressbestendigheid en flexibiliteit die ik al gekregen had met mijn werk als beroepsmilitair. Daarnaast stond ik ook voor het merendeel boven de lesstof. Ik was goed voorbereid en dat scheelde een hoop tijd! De eerste lesdag begon met best wat spanning in mijn lijf. Ik weet nog goed dat ik voor de eerste keer uit de docentenruimte liep naar het leslokaal waar ik mijn eerste les zou gaan geven. Ik wist dat ik alles al klaar had liggen en ook wist ik al precies wat ik ging zeggen en doen. Toch heb ik nog even de tijd genomen om een diepe zucht te slaken voordat ik de docentenruimte verliet. Een sprong in het diepe….ik heb gezwommen…ben bijna kopje onder gegaan…maar uiteindelijk sterker weer bovenwater gekomen!

En nu lees ik dat vandaag de dag er zoveel docenten in opleiding zijn en docenten net gestart zijn met hun werk die verdrinken. Verdrinken in hun werk, neventaken, regels en tijdsdruk. Dit levert stress op en zorgt ervoor dat ze niet de voldoening uit het werk kunnen halen die mogelijk is. De voldoening waardoor ik harder heb kunnen werken dan dat ik ooit gedaan heb. Tegenwoordig vertel ik iedereen dat ik nu bijna 16 jaar in dienst zit en de drie afgelopen jaren in het onderwijs zijn de jaren geweest dat ik het hardste heb moeten werken van allemaal! Ik heb in die jaren de werkdruk zien stijgen. Het aantal contacturen zien stijgen en het aantal uren voor begeleiding en coaching door de docent of mentor zien dalen. Terwijl daar juist de winst in te behalen is!

CoachenIk geloof dat de docent in opleiding of de startende docent net zoveel recht heeft op individuele coaching en begeleiding dan dat de leerling dat heeft. Die coaching zou ik graag willen geven. Dit geef ik gebaseerd op mijn gevolgde opleidingen, maar met name op basis van de ervaring die ik zelf opgedaan heb in de jaren binnen dienst en in het onderwijs. Enkele ervaringen deel ik al op de andere pagina’s die over het onderwijs gaan, lees deze maar en doe er je voordeel mee. Heb je individuele vragen of over specifieke situaties? Mail mij vooral met hulp van het contactformulier. Ik zal de tijd nemen om de gestelde vragen te beantwoorden! Indien gewenst kunnen we ook een persoonlijke afspraak maken waarbij ik je in praktijksituaties kan coachen en zo wel de tijd te nemen om er samen voor te zorgen dat jij de drive gaat vinden die je nodig hebt in het onderwijs, maar ook de werkvreugde te vinden die het onderwijs haar charme geeft die het heeft. 

Laat je inspireren en ga samen de strijd aan …. opgeven kan altijd nog!

 

 

goin up